Korte geschiedenis van het gazon

Gerelateerde afbeelding
Als de geschiedenis geen stabiele regels volgt en we de verdere loop ervan niet kunnen voorspellen, waarom zijn er dan nog mensen die geschiedenis studeren? Het lijkt vaak alsof het het belangrijkste doel van de wetenschap is om de toekomst te voorspellen -meteorologen worden geacht te voorspellen of we morgen regen of zon krijgen, economen moeten weten of een devaluatie een economische crisis zal afwenden of bespoedigen, goede artsen kunnen voorzien of chemotherapie of bestraling beter zal werken tegen longkanker. Zo wordt van historici gevraagd om de daden van onze voorouders onder de loep te nemen, zodat we hun co-working space amsterdam wijze beslissingen kunnen herhalen en hun fouten kunnen vermijden. Maar zo werkt het bijna nooit, omdat het heden gewoon te veel van het verleden verschilt. Het is pure tijdverspilling om de tactieken van Hannibal tijdens de Tweede Punische Oorlog te bestuderen om die te gebruiken in de Derde Wereldoorlog. Wat goed werkte in cavaleriegevechten zal niet per se veel nut hebben in een cyberoorlog. De wetenschap draait echter niet alleen om het voorspellen van de toekomst. Deskundigen uit alle onderzoeksgebieden proberen vaak onze horizon te verbreden, waardoor nieuwe, onbekende toekomsten in zicht komen. Dat geldt vooral voor de geschiedenis. Hoewel historici zich soms wagen aan voorspellingen (zonder opmerkelijke successen) is de studie van onze geschiedenis er vooral op gericht om ons bewust te maken van mogelijkheden waarbij we normaal gesproken niet stilstaan. Historici bestuderen het verleden niet om het te herhalen, maar om de mens ervan te bevrijden. Ieder mens is geboren in een bepaalde historische realiteit die beheerst wordt door de bijbehorende normen en waarden in een uniek economisch en politiek systeem. Die realiteit nemen we voor lief, omdat co-working space rotterdam we haar zien als normaal, onvermijdelijk en onveranderlijk. We vergeten dat onze wereld is ontstaan door een toevallige reeks gebeurtenissen en dat de geschiedenis niet alleen verantwoordelijk is voor onze technologie, politiek en maatschappij, maar ook voor onze gedachten, angsten en dromen. De kille hand van het verleden rijst op uit het graf van onze voorvaderen, grijpt ons in ons nekvel en richt onze blik op één enkele toekomst. We voelen die greep al sinds onze geboorte, dus we nemen aan dat het een natuurlijk, onontkoombaar deel van onszelf is. Daardoor proberen we ons maar zelden los te schudden om alternatieve toekomsten voor ons te zien.