Koud en donker

Gerelateerde afbeelding

Het is koud en donker in onze flat in deze maand maart, die zich van haar gure kant laat zien. Naast de bank in de woonkamer brandt een enkele lamp. In de andere lampen zitten geen spaarlampen meer. Spaarlampen kunnen we namelijk van ons weekgeld niet betalen en we zijn te trots om dit aan de ouders van Kathleen te vragen. Waar we vroeger niet eens over nadachten, is voor ons nu onbetaalbare luxe geworden. Je kunt het je niet voorstellen als je niet in een dergelijke situatie zit. Sokken, make-up, jassen, een strippenkaart of iets bij de koffie en een mooie lap vlees; het zijn stuk voor stuk luxeartikelen geworden die buiten onze financiƫle draagkracht liggen. Langzaam trekken Kathleen en ik ons weg uit het sociale leven. Wat moet je tegen vrienden en familie zeggen als je geen werk hebt en nauwelijks kunt rondkomen? We worden murw gebeukt door de armoede en ik raak langzaamaan verbitterd en depressief. We doen ons best, maar toch lukt het meestal niet om met ons weekgeld rond te komen, waardoor de weekenden niet echt een feest zijn. Maar deze ontberingen zijn nog niets vergeleken met de vaste gang naar de voedselhulp. Wie had ooit gedacht dat mijn vaste ritje op vrijdagmiddag naar de voedselbank in Amersfoort is? In een grote tijdelijk kantoor huren amsterdam hal bij de Eem staan de voedselpakketten voor het weekend klaar. Schuchter komen de armlastigen uit Amersfoort naar binnen. Er is niemand hier die zonder schaamte rondloopt om zijn of haar handje op te houden. Een jonge moeder schuifelt met een ouderwetse kinderwagen voorbij en ze wordt gevolgd door een wat oudere vrouw die blijkbaar niet kan rondkomen van haar AOW. Een jonge, opgeschoten man met een stoppelbaard is de derde persoon in het rijtje mensen, waarin ik aansluit om mijn boodschappentassen te vullen. Zo sta ik wekelijks tussen het volk van schaamte in de rij voor mijn voedselpakket. Het raakt me nog elke keer dat ik mijn hand sta op te houden. Van binnen voel ik enerzijds de diepe vernedering dat ik niet voor mezelf kan zorgen. Aan de andere kant is er ook iets van dankbaarheid, wat in me wakker wordt gemaakt. Toch overheersen de gevoelens van schaamte en zelfmedelijden, want ik leef onder het bestaansminimum in een welvarend land als Nederland. Gelukkig ben ik niet de enige die op de tijdelijk kantoor huren rotterdam voedselbank is aangewezen. Af en toe praat ik in de rij met andere wachtenden. Er zitten zelfstandigen zonder personeel bij en mensen die hebben gestudeerd, maar pech hebben gehad in hun leven. Nadat ze failliet zijn gegaan of nadat hun werkgever was gereorganiseerd, zijn ze op straat terechtgekomen, terwijl de hoge kosten voor levensonderhoud doorlopen. Armoede treft echt niet alleen maar de ongeschoolden, allochtonen, alcoholisten en schlemielen in onze samenleving. Waarom moet je eerst zelf aan de grond zitten om dit te kunnen zien?